tirsdag den 27. november 2007

MÚM, MÚM

Que en un país con tantos habitantes como Vigo haya 300 bandas profesionales suena a coña, pero no lo es; menos aún que algunas de ellas estén haciendo una música tan original, personal y arriesgada. Como Sigur Rós, como Björk (aunque a mí no me apasione). O como Múm, que anoche actuaron en el Vega de Copenhague. Fue un concierto desigual, quizás por que sus nuevas canciones no están a la altura de sus anteriores discos, pero aun así, ofrecieron momentos de indiscutible belleza, mezclando electrónica con rock, jazz , pop o cualquier cosa. Sitares-acordeones con guitarras, violoncellos con teclados, saxo con bases programadas..

Antes que ellos, dos teloneros: un proyecto paralelo de Múm y Seabear, unos Belle and Sebastian a la islandesa, algo raros, no demasiado originales, pero con algún tema destacable y dos puntos a favor: su cantante, Sindri, que se la pasó puteando en inglés a los daneses (la antigua colonia), bueno, aparte de ofrecer un homenaje viviente al consumo de perico; y una versión de la enorme "Teenage Kicks", de los Undertones. Ya, no es como el original, pero da otro ángulo distinto. Y sólo elegir esa canción revela buen gusto...

lørdag den 24. november 2007

HEIMA, HEIMA

Sigur Rós ha vuelto a crear una maravilla. Esta vez, un documental sobre su gira por Islandia el año pasado, una especie de regalo a los islandeses, un recorrido por su país con actuaciones gratuitas en los sitios más insospechados, más recónditos, de la fascinante geografía de esta isla: una antigua factoría de pescado, un valle amenazado por la construcción de una presa, la plaza de un pueblo... Versiones nuevas de temas clásicos (algunas acústicas), sentidas interpetaciones, entrevistas con los miembros del grupo... "Heima" se vio hace unos días en el festival de documentales de Copenhague y ha sido proyectada en festivales de todo el mundo. El testimonio definitivo de una banda irrepetible a la que todavía le queda mucha música maravillosa por crear.

tirsdag den 20. november 2007

EN NORUEGA NON SE ANDAN CON CARALLADAS


Ese que sae aí na foto sentado nunha padiola é un dos 15 nazis noruegueses que o domingo pola noite levou unha malleira en Oslo. Os mozos do NNSB (o partido nazi noruegués) xuntáronse no cemiterio de guerra Alfaset Gravlund, onde están enterrados os soldados nazis caídos en Noruega durante a ocupación, para facelles unha homenaxe, coitados. Pero atopáronse cunha sorpresa.
Vinte mozos enmascarados e vestidos con monos e chaleques reflectantes, apareceron alí facéndose pasar por policías. En realidade, eran antifeixistas disfrazados que levaban paus, bates, cintos, baionetas (si!) coas que lle deron unha boa somanta aos pelados. Cinco deles tiveron feridas de certa importancia e un foi hospitalizado.
A policía, sempre máis preocupada cando os que apandan son os nazis, di que os feitos son moi graves e cre que no NNSB pode haber antifeixistas infiltrados...

lørdag den 27. oktober 2007

VIVA LA LIBERTAD DE EXPRESIÓN!!!

En Dinamarca se han adelantado las elecciones generales. Serán el 13 de noviembre. Un día después del anuncio, el Partido Popular (ultraderecha, tercera fuerza del Parlamento y aliado del Gobierno liberal-conservador) se apresuró a difundir su propaganda electoral. En dos folletos se puede ver una caricatura de Mahoma con el lema "La libertad de expresión es danesa, la censura, no". No hace falta recordar lo que pasó hace año y medio con las famosas caricaturas de "Jyllands-Posten". Para los no iniciados: este partido tan democrático se ha caracterizado por sus ataques al "cáncer" que representan los musulmanes (5% de la población), por pedir que se prohíba el velo, que se les dé una patada en el culo a los refugiados, por las inclinaciones filonazis de algunos de sus miembros, etc. Eso es hacer política responsable, sin demagogias...

MANU EN LA CALLE

No soy un gran fan de Manu Chao. Su música está bien, pero me resulta un poco repetitiva, y como persona no me acaba de convence del todo. Pero el tipo se portó el otro día. Hace una semana (yo no lo vi, estaba en Amsterdam) pasó por Escandinavia, y antes de pirarse a Hamburgo, se montó un concierto de media hora gratis en la calle, ante mil personas, para apoyar a los jóvenes de Ungdomshuset, la casa okupa de Copenhague desalojada hace ocho meses; de fondo, una pancarta con el lema "Nada olvidado, nada perdonado". Grande, Manu.

tirsdag den 23. oktober 2007

SE ME ESQUECIÓ...


Música Antigua é un grupo creado por Eduardo Paniagua, un sabio niso de afondar nas orixes da música medieval e amosar a riqueza daquela época, a suposta convivencia de culturas, etc. Paniagua e os seus mozos (4 en total, algún deles sae na foto) deron onte un concerto na Biblioteca Real de Copenhague, patrocinado pola embaixada de España. Como dixo o embaixador, para ofrecer unha imaxe distinta á dos tópicos do poeta asasinado na Guerra Civil e o flamenco. Muy bien, muy bien, muy bien, que dicía Farruco.
E iso fixo Paniagua (aparte di dicir que á saída vendía CDs do grupo), explicar cada canción, en que idioma foi escrita, etc. Só que a este suposto sabio se lle esqueceu unha cousa. Dicir que as Cantigas de Santa María foron escritas en galego ou galego-portugués, tanto ten. Pero en ningún caso en castelán, como erradamente puido crer o público dinamarqués. Cousas do Imperio, que todo o quere para si...

mandag den 15. oktober 2007

HIROSHIMA, MON AMOUR


Centro de Aarhus. Sábado 13, contra ás doce e media. Pola rúa peonil chegan bufando vinte españolitos, entre eles, o inefable Manolo. As verbas non chegan para describir o espectáculo. "Olés", "a por ellos" (é incrible a variedade de cánticos, a imaxinación portentosa que reflicten), mozos vestidos de toureiros facendo de idem e outros de touros, rapazas con traxes de faralaes, paquitoschocolateros, quevivasaespaña, asubios ás mozas, etc, ante os abraiados nativos, que vían confirmados tódolos tópicos do españolismo de hai un século, deste e dos que están por vir. Spain is different. E vaia se se fixo notar.
Por suposto, había tamén bandeiróns "rojigualdos" (algúns ata con águias), bufandas de Ultrasur e camisetas de Raúl, ben visibles no estadio, como pancartas tipo "Erasmus de Aarhus", "Cercedilla presente", insultos groseiros aos rivais, etc.
Eses momentos de exaltación patria, de pandeireta e olé, só sirven para reafirmar a condición de galego apátrida e sentir cobiza por un novo Hiroshima. Na Porta do Sol ou na Maestranza de Sevilla, a poder ser.